Ken je het gevoel van de weg kwijt te zijn in je leven? Dat je niet meer weet wat de beste weg voorwaarts is, dat je aan alles en iedereen begint te twijfelen? Ook aan jezelf.

De Nederlandse antropoloog Jitske Kramer – een bevlogen spreker aan wiens lippen ik al twee keer heb mogen hangen – noemde dit onlangs “verdwalen”. En dat beeld wil ik delen. Want misschien resoneert het ook sterk bij jou.

Jitske vertelt dat ze ooit op verdwaalcursus is geweest. Ze haalde de mosterd bij Tristan Gooley, een Britse Schrijver die naam maakt met “natural navigation”.

Wat moet je doen als je verdwaalt bent?
1. Erkennen dat je verdwaald bent. Niet in de weerstand gaan met jezelf, wel gewoonweg toegeven dat je de weg kwijt bent. Niet langer doen alsof.
2. Adem, geraak uit de paniekmodus waar je eventueel inzit. En begin je stap voor stap te oriënteren. Lees de tekens om je heen om te achterhalen wat er precies aan de hand is. Denk aan de modellen waar ik het hier al eerder over had. Dat van DVD (Wat denk ik, voel ik, doe ik?) en de logische niveaus (ons gedrag wordt sterk gestuurd door onze omgeving en talenten, en permanent door onze waarden en overtuigingen).
3. Op die manier creëer je opnieuw je kompas, jouw GPS om de weg terug te vinden.

Want je bent verdwaald… omdat je niet goed opgelet hebt. Of het nu gaat om je relatie of je werk… je hebt alle signalen – van je wat je kon horen, lezen en voelen – niet of onvoldoende opgemerkt of meegenomen.
En zo vind je jouw pad weer terug.

Welk intens verdwaalmoment kan jij je herinneren? En hoe heb je toen de way out gevonden?