Twee weken geleden wijdde ik een post aan het boek van Lori Gottlieb, een therapeut die heel open inzichten deelt uit haar jarenlange praktijk.

Ik heb nog nooit zoveel reacties op een post gekregen, superbedankt daarvoor. Heeft mij veel extra inzichten opgeleverd.

De connectie tussen verandering en verlies heeft de meesten onder jullie geraakt. Vooral de zin “Change and loss travel together. We can’t have change without loss, which is why so often people say they want change but nonetheless stay exactly the same.”

De curve van verandering (ontwikkeld door psychiater Elisabeth Kübler-Ross) illustreert dit zo goed dat ik het schets tijdens èlk intakegesprek met een cliënt. Je ziet de curve op de bijgevoegde foto.

Je kan op verschillende manieren aan een verandering in je leven of werk beginnen. Je wordt gedwongen door de situatie, denk maar aan een ontslag of aan het verlies van een dierbaar iemand.

Of je neemt zélf de beslissing om van werk, partner, woning, … te veranderen.

Het startpunt is telkens anders, het proces is echter gelijkaardig. Want wanneer je de verandering in gang trapt, krijg je een opstoot van energie. Je brein en je lijf schieten in actie.

Daarna komt een onzekere fase. Sommige dingen draaien toch anders uit dan gedacht of er zijn obstakels die je niet zag aankomen. Het vinden van een nieuwe partner is toch niet zo makkelijk of dat nieuwe werk heeft toch ook een aantal schaduwkanten.

Het is in deze fase – en dat merk ik heel vaak tijdens begeleidingsmomenten met cliënten – dat velen (en ik zeg dat niet veroordelend) terugkeren naar hun oorspronkelijke positie. “Better the devil you know” zeggen ze in het Engels. En je beslist om terug te keren naar je vorige werkgever of je afgesloten relatie nieuw leven in te blazen.

Mensen die doorzetten – opnieuw niet veroordelend gezegd want er kunnen goede redenen zijn voor het ene of het andere scenario – komen in de accepterende fase terecht. Ze vinden wegen om te dealen met de minder positieve kanten van de verandering, vinden oplossingen en tegen het einde (rechtsboven in de curve) zijn ze als gevolg van het ganse traject gegroeid, rijker geworden als mens en professional.

En ja, door jullie reacties ging ik beseffen dat deze veranderingscurve nauw verwant is met een rouwproces. We denken bij rouwen vaak aan het verlies van iemand waar we van houden. Het kan echter ook het verliezen van een job zijn die een groot stuk van je leven en identiteit kleur gaf. Of het verlies van een woning die de wereld voor jou betekende.

Een rouwproces houdt in dat je je verlies stapsgewijs gaat aanvaarden en dat je je je pijn (door)voelt, hoe pijnlijk dat die ook is. Denk aan wat Lori Gottlieb hierover zei: “The only way to get to the other side of the tunnel is to go through it, not around it.”.

Hierna bouw je aan een leven waar je verlies een plek krijgt die juist aanvoelt voor jou. Zodat je verder kan leven en werken.

Dit rouwproces matcht in hoge mate met de curve van verandering. Die geeft aan dat verandering niet 1-2-3 verloopt. Het is geen hocus pocus pats. Wel 2 stappen vooruit, 1 achteruit, weer 1 vooruit, …

Ons lijf en ons brein moeten immers wennen aan de verandering. En leren omgaan met de nieuwe condities – de goeie en op het eerste zicht minder goeie – die daarbij horen.

Wil jij verder sparren over wat verandering voor jou kan betekenen? Hoe dat proces bij jou kan verlopen?

Stuur een PB of email op stevedeconinckdeboek@gmail.com. Of bel me op +32 475 56 00 66.

Zo krijg je een goed beeld van wat ik voor jou kan betekenen.

Daarna beslis je of ik de sparringpartner ben die jij zoekt.

Van harte,

Steve