Coaching en therapie: ze zijn niet hetzelfde.
In mijn ervaring – want ik heb ervaring met beide – focust therapie sterk op het verleden en het nu.

En coaching? Wel, als coach schuw ik het verleden van de klant niet maar tegelijkertijd focus ik vooral op de vertaling naar het hier en nu.

We gaan ermee aan de slag als opstap naar het smeden van actieplannen voor een meer comfortabele toekomst.
Die acties kunnen variëren van een andere manier van kijken naar situaties tot het verkennen van nieuwe paden op persoonlijk of professioneel vlak.

Het moet wel gezegd worden: coaching en therapie zijn niet totààl verschillend van elkaar.
Ik lees heel graag boeken over waarom we als mensen doen wat we doen, denken wat we denken en voelen wat we voelen.
En dus lees ik ook over therapie. En zeker als een therapeut een boek publiceert met inzichten uit haar jarenlange praktijk.

Ik wil het met jullie hebben over “Maybe you should talk to someone”, een meeslepend boek van therapeut Lori Gottlieb.
Het is moeilijk om de inzichten te selecteren die het sterkst binnenkwamen bij mij omdat er zóveel zijn, maar ik doe een poging.

Over verandering en verlies… “Change and loss travel together. We can’t have change without loss, which is why so often people say they want change but nonetheless stay exactly the same.”

Ze gaat ook terecht in op onze omgeving. Want die stimuleert verandering lang niet altijd: “Whenever one person in a family system starts to make changes, even if the changes are healthy and positive, it’s not unusual for other members in this system to do everything they can to maintain the status quo and bring things back to homeostatis.”

Deze inzichten gaan goed samen met de curve van verandering waar ik al eerder een post over schreef.

Lori benadrukt dat je grote problemen pas grondig kan oplossen als je naar de kern van de pijn gaat: “There’s a popular saying, a paraphrase of a Robert Frost poem: “The only way out is through.” The only way to get to the other side of the tunnel is to go through it, not around it.” Al duurt het soms een tijdje om de ingang te vinden.

Iets later maakt ze deze treffende vergelijking: “Unlike neurosurgeons, we gravitate toward the sensitive area, pressing delicately on it, even if it makes the patient feel uncomfortable”.

En weet dat alles stap voor stap gaat: “One foot, then the other. Don’t look at all five feet at once. Just take one step. And when you’ve taken that step, take one more… And you’ll make it to tomorrow and next year too… Doing something prompts you to do something else, replacing a vicious cycle with a virtuous one. Most transformations come about from the hundreds of tiny, almost imperceptible, steps we take along the way.”

Ik geloof sterk dat verandering vooral ontstaat door het zetten van veel kleine stappen ipv één grote megastap die je leven op stelten zet.

Vandaar dat ik in mijn begeleidingssessies een sparringpartner ben voor mijn cliënten. Iemand die je stimuleert om engagementen op te nemen tegen de volgende sessie.

Om de bal van verandering effectief te laten rollen en niet te laten stilvallen.

Tijdens een sessie kan je op flinke weerstand van een cliënt stoten. Dat lijkt oncomfortabel (kan het soms ook zijn) maar het is vooral.. een geschenk. Lori zegt hierover: “I welcome resistance because resistance is a clue where the crux of the work lies; it signals what a therapist needs to pay attention to… Resistance is a therapist’s friend. Don’t fight it – follow it. In other words, try to figure out why it’s there in the first place.”

Wat nog lang heeft nagezinderd is het onderdeel over zelfsabotage. Omdat een goede vriend van mij dat doet, telkens wanneer het spannend wordt. Hij verbreekt bv. zelf een relatie, uit angst dat de andere het op een gegeven moment toch gaat uitmaken (denkt hij).

Dit zijn de woorden van Lori: “Self-sabotage as a form of control. If I screw up my life, I can engineer my own death rather than have it happen to me. If I stay in a doomed relationship, If I mess up my career, if I hide in fear instead of facing what’s wrong with my body, I can create a living death – but one where I call the shots.”

Ze promoot een mindset die neerkomt op het volgende: “I don’t know what will happen next – how potentially exciting! I’m going to have to figure out how to make the most of the life I have, illness or not, partner or not, the march of time notwithstanding.”

Tenslotte benadruk ik ook het belang van een deftige afsluiting van een coachings- of therapeutisch traject: “Research shows that people tend to remember experiences based on how they end, and termination is a powerful phase in therapy because it gives them the experience of a positive conclusion in what might have been a lifetime of negative, unresolved, or empty endings.”

Dit was veel info in 1 post, I know. Maar ik kon mezelf niet tegenhouden.